หลวงพ่อทอง พุทธสุวัณโณ วัดดอนสะท้อน  นครศรีธรรมราช

ประวัติดอนสะท้อน

วัดดอนสะท้อน  เป็นวัดเก่าแก่ตั้งอยู่ริมแม่น้ำสวีหนุ่ม  ไม่ทราบหลักฐานแน่ชัดว่าสร้างในสมัยใด  แต่จากหลักฐานที่มีอยู่และคำบอกเล่าของคนรุ่นก่อน  ทราบว่าเป็นวัดที่สร้างขึ้นราวประมาณต้นศตวรรษที่ ๒๔  ได้รับการบูรณะครั้งใหญ่สมัย  หลวงพ่อทอง พุทธสุวณโณ เป็นเจ้าอาวาส  โดยมีการสร้างอุโบสถหลังใหม่ในตำแหน่งของอุโบสถหลังเดิม  ได้รับการประกาศเขตวิสุงคามสีมาในพระราชกิจจานุเบกษาเล่มที่ ๖๙ ตอนที่ ๒  หน้า ๙๙๓ ลงวันที่ ๒๖ สิงหาคม พ.ศ. ๒๔๙๕ ในสมัยแรกเมื่อครั้งยังไม่ได้ตั้งเป็นวัด  ได้มีพระธุดงค์มาพักเนื่องจากเป็นที่สงบและอยู่ใกล้ริมแม่น้ำ  เหมาะในการเจริญภาวนาอย่างยิ่ง  จึงมีพระภิกษุมาพักเป็นประจำบางครั้งมีหลายๆรูป  แต่ยังไม่มีเสนาสนะพักอย่างถาวร  และเนื่องจากท้องถิ่นภาคใต้ฝนจะตกชุกเป็นพิเศษ  ทำให้เป็นอุปสรรคในการพักบำเพ็ญภาวนา  ชาวบ้านแถบนี้เห็นว่าควรจะมีเสนาสนะสำหรับของพระภิกษุผู้รอนแรม  จึงได้ร่วมกันสร้างที่พักง่ายๆตามฝีมือประสาชาวบ้านชนบท  ด้วยการนำไม้มาสร้างเป็นศาลาโดยแบ่งเป็นห้องเล็กๆมีจำนวนถึง ๙ ห้อง  ชาวบ้านเรียกกันว่า “ศาลาเก้าห้อง”เข้าใจว่าคงจะเรียกตามลักษณะของการแบ่งศาลานั่นเอง

ข้อมูลประวัติ

                เกิด                         ประมาณปี พ.ศ.2415

                อุปสมบท               -

                มรณภาพ               วันที่ 5 เมษายน พ.ศ.2495

                รวมสิริอายุ            ประมาณ 80 ปี

เด็กชายทอง  เกิดในครอบครัวชาวนาฐานะพอปานกลาง  การศึกษาเบื้องต้นเหมือนเด็กชนบททั่วไป  ที่ต้องไปเสาะแสวงหาความรู้ที่วัดต่างๆเด็กชายทองก็เช่นเดียวกัน  ย่างเข้าวัยหนุ่มหลังจากเสร็จฤดูทำนาแล้ว  ได้ชวนเพื่อนไปร่ำเรียนวิชาเพื่อเอาไว้ป้องกันตัว  ตามลักษณะนิสัยของหนุ่มๆสมัยนั้น  และเต็มใจบรรพชาเป็นสามเณรเพื่อศึกษาที่วัดอินทคีรี  หมู่ที่ ๗ ตำบลพรหมโลก  ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากบ้านมากนัก  และอุปสมบทที่วัดนี้ได้รับฉายาว่า “พุทฺธสุวณฺโณ” แปลว่า “ผู้มีผิวพรรณดีดั่งพระพุทธเจ้า”  โดยอยู่จำพรรษาอยู่ประมาณ ๒ พรรษา  หลังจากนั้นได้ขออนุญาตอาจารย์เพื่อจาริกออกหาความรู้เพิ่มเติม  จึงมาเรียนอยู่ที่วัดพระบรมธาตุอำเภอเมืองนครศรีธรรมราช ๒ พรรษา  แล้วเดินทางไปยังจังหวัดพัทลุงเพื่อหาสำนักเรียนต่อไป  ที่พัทลุงหลวงพ่อได้มาฝากตัวกับพระอาจารย์จันทร์ซึ่งเป็นเกจิอาจารย์ที่ดังขณะนั้น  อยู่พำนักและศึกษาวิชากับท่านพอสมควร  พระอาจารย์จันทร์จึงฝากหลวงพ่อให้เป็นศิษย์เรียนวิชาต่อกับพระอาจารย์ทอง (ครูทองเฒ่า) วัดเขาอ้อ  ซึ่งเป็นเพื่อนสหธรรมิกของพระอาจารย์จันทร์

              ที่วัดเขาอ้อหรือสำนักเขาอ้อ  อันเป็นสำนักเรียนที่เลื่องชื่อที่สุดแห่งจังหวัดพัทลุง  หลวงพ่อได้สหธรรมิกที่แก่พรรษากว่า คือ หลวงพ่อเอียด อริยวํโส วัดคงคาวงศ์ (พระอาจารย์ของขุนพันธรักษ์ราชเดช)  และเป็นสหธรรมิกที่รู้ใจกันมากที่สุด  เห็นได้จากระยะหลังจากหลวงพ่อมาอยู่ที่วัดดอนสะท้อน  ก็เดินทางไปมาหาสู่กับหลวงพ่อเอียดอยู่เป็นนิตย์  และได้ทดสอบวิชาที่เรียนมาด้วยกันบ่อยๆ

                หลังจากที่หลวงพ่อเล่าเรียนวิชาจากสำนักเขาอ้อจนแตกฉานแล้ว  ตั้งใจเดินทางออกธุดงค์ขึ้นไปภาคกลาง  โดยเดินทางตามทางรถไฟมาเรื่อย  จนมาถึงจังหวัดหลังสวน (ปัจจุบันคืออำเภอหลังสวน)  หลวงพ่ออยู่จำที่วัดดอนชัยประมาณ ๒ พรรษา  ระหว่างนี้ได้รู้จักและแลกเปลี่ยนวิชาที่ร่ำเรียนมากับเพื่อนสหธรรมิกหลายรูป  เช่น หลวงพ่อพัน วัดในเขา, หลวงพ่อจีต วัดถ้ำเขาพลู, หลวงพ่อพลอย วัดเชิงคีรี เป็นต้น

                จากนั้นหลวงพ่อออกเดินทางมาถึงอำเภอสวี  ได้แวะพักจำที่วัดพระธาตุสวี  จึงออกเดินทางต่อมายังวัดดอนสะท้อน  ระหว่างที่พักจำอยู่ที่นี่หลวงพ่อได้สงเคราะห์ชาวบ้านแถบนี้เป็นอันมาก  ด้วยพุทธคุณที่ท่านได้ร่ำเรียนมาทุกครั้งไป  จนชาวบ้านนิมนต์ให้ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสวัดดอนสะท้อน  นับต่อจากหลวงพ่อพันซึ่งท่านได้ไปสร้างวัดขึ้นใหม่ชื่อว่า “วัดหน้าเมรุ”  ซึ่งอยู่ไม่ไกลกันมากนัก (ปัจจุบันยังมีหลักฐานหลงเหลืออยู่)

                ระหว่างที่หลวงพ่ออยู่ที่นี่  ด้วยสติปัญญาและพุทธคุณที่หลวงพ่อมีอยู่  ได้ทำนุบำรุงวัดให้เจริญรุ่งเรืองอย่างยิ่ง  สร้างศาสนสถานหลายอย่างและยังใช้อยู่จนถึงปัจจุบัน  ทั้งเป็นกำลังหลักในการบูรณะปฏิสังขรณ์พระธาตุสวี  รวมทั้งตั้งโรงเรียนระดับประถมศึกษา(ประชาบาล)ขึ้นครั้งแรกที่นี่  เข้าใจว่าหลวงพ่อคงมีเจตนาที่ดีและความเมตตาแก่เด็กชนบทที่ไม่ค่อยได้รับการศึกษาเท่าที่ควร  และเป็นโรงเรียนระดับประถมศึกษาโรงเรียนที่ ๖ ของจังหวัดชุมพร (ป.ชพ.๖)  ปัจจุบันได้ทำการรื้อถอนเรียบร้อยแล้ว

              ด้วยอำนาจพุทธคุณ  หลวงพ่อเป็นที่รู้จักในฐานะเกจิอาจารย์สายใต้  ได้รับนิมนต์เข้าร่วมปลุกเสกหลายจังหวัดรวมทั้งกรุงเทพมหานครก็หลายครั้ง  จนเป็นสุดยอดเกจิอาจารย์ ๑๐๘ แห่งแผ่นดินสยาม  มีศิษยานุศิษย์จำนวนมากหลายฐานะหลายอาชีพ

              หลวงพ่อท่านมรณภาพลงที่วัดดอนสะท้อน  เมื่อตอนสายของวันที่ ๑๕ มีนาคม ๒๔๙๕  ตรงกับวันเสาร์ขึ้น ๙ ค่ำเดือน ๔  รวมสิริอายุ ๗๘ ปี  ในงานฌาปนกิจศพหลวงพ่อได้มีญาติโยมศิษยานุศิษย์มาร่วมอย่างล้นหลาม  เสร็จงานแล้วต่างก็แย่งกันเก็บอัฏฐิ(กระดูก)หลวงพ่อเพื่อนำไปบูชาและระลึกถึง  รวมทั้งให้ช่างปั้นปูนฝีมือดีจากบ้านทุ่งคาใช้นามศิลปินว่า “ก.ทุ่งคา”  ปั้นรูปเหมือนหลวงพ่อเพื่อไว้กราบไหว้สักการะ  ตอนนี้รูปปั้นเหมือนหลวงพ่อประดิษฐานอยู่บนมณฑปตรีมุข  ที่สร้างถวายโดยหลวงพ่อแช่มเจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน  และจัดงานรำลึกหลวงพ่อทุกวันขึ้น ๙ ค่ำเดือน ๔ ของท

            เหรียญห้อยคอ  เป็นหนึ่งในบรรดาเครื่องรางของขลังที่ชายชาตรีส่วนมากต้องมีไว้กับตัว  จะด้วยมีไว้เพื่อปกป้องคุ้มครองตัวเอง  ด้วยอำนาจพุทธคุณของเหรียญนั้นๆ  ทำให้ตัวเองรู้สึกว่าแคล้วคลาดปลอดภัย  หรือมีสะสมไว้เพราะความชอบ  ผู้ชายส่วนมากจะนิยมชมชอบพระเครื่อง  บ้างก็ชอบเพราะความสวยงามในการออกแบบ  ชอบในความเป็นของเก่าน่าสะสม  หรือชอบเพราะตนเองมีความเคารพศรัทธาในพระเกจิท่านนั้นๆ  จะด้วยเหตุผลใดก็แล้วแต่  สรุปว่าสำหรับคนที่ชอบพระเครื่องแล้ว  ถึงไม่มีไว้ในครอบครองก็ขอให้ได้ชมสักครั้ง  เท่านี้ก็อิ่มตาอิ่มใจกันแล้ว  สำหรับเหรียญของหลวงพ่อทองนั้น  ได้เป็นที่รู้จักไม่เฉพาะแต่นักสะสมพระเครื่องในภาคใต้เท่านั้น  แต่เป็นที่ติดตามเสาะหาของเซียนพระเครื่องทั่วประเทศด้วย 

 

วัตถุมงคลที่ได้รับความนิยม

                เหรียญรุ่นแรก สร้างปี พ.ศ.2486  มี 2 เนื้อ คือ เนื้อเงิน  และเนื้อทองแดง  เป็นเหรียญรูปใบสาเก  รูปเหมือนหน้าตรงครึ่งองค์  ด้านหลังเป็นยันต์  และระบุปี พ.ศ.  นอกจากเหรียญรุ่นแรก ยังมี เสื้อยันต์  ผ้ายันต์  ตะกรุด  และแหวน

พุทธคุณที่เล่าสืบทอดกันมา

                พุทธคุณในวัตถุมงคลของท่านเด่นทาง  เมตตามหานิยม

สถานที่ท่องเที่ยวใกล้เคียง

พระพุทธสิหิงค์ Phra Phuttha Sihing (นครศรีธรรมราช)	วัดพระมหาธาตุวรมหาวิหาร Wat Phra Mahathat Woramahawihan (นครศรีธรรมราช)	วัดเสมาชัย (นครศรีธรรมราช)	วัดเสนาเมือง (นครศรีธรรมราช)	หอพระอิศวรและเสาชิงช้า Ho Phra Isuan (นครศรีธรรมราช)
หอพระนารายณ์ Ho Phra Narai (นครศรีธรรมราช)	พระวิหารสูง Phra Wihan Sung (นครศรีธรรมราช)	อนุสาวรีย์วีรไทย Wirathai Monument (นครศรีธรรมราช)	เจดีย์ยักษ์ (นครศรีธรรมราช)	กำแพงเมืองเก่า (นครศรีธรรมราช)
สวนสมเด็จพระศรีนครินทร์ (นครศรีธรรมราช)	อุทยานแห่งชาติน้ำตกสี่ขีด Namtok Si Khit National Park (นครศรีธรรมราช)